Καιρός weather.gr
   Ενότητες
Ημερολόγια
Θεοφάνεια
Τσονίμια
Διαλέξεις
Βιβλιοθήκη
Δράσεις
Αρχείο φωτογραφιών
Κάρτες Χριστουγέννων
Κάρτες Πάσχα

Τα παραλειπόμενα της Ιστορίας (Μια τολμηρή προσέγγιση των πραγματικών γεγονότων)

Μέγεθος κειμένου
 

Δημήτρης Ε. Μπατάγιας
Μαθηματικός/Στατιστικολόγος-Φιλοσοφικός Ερευνητής


Εισαγωγή

Αν θέλαμε να δώσουμε τον ορισμό ης ιστορίας θα έπρεπε να κάνουμε τον ακόλουθο διαχωρισμό.
(α) Έχουμε την «πραγματική ιστορία», όπου γίνεται καταγραφή των πραγματικών γεγονότων (ακριβώς όπως έγιναν), και για τους πραγματικούς λόγους που έγιναν.
(β) Έχουμε την «Εθνική Ιστορία» που διδάσκεται στα σχολεία, στις ένοπλες δυνάμεις, στον πολύ κόσμο. Αυτή είναι ιστορία ωραιοποιημένη και πάντα θετική υπέρ του λαού στον οποίον αναφέρεται.
Όλοι οι λαοί έχουν εθνική ιστορία και μάλιστα κάποιοι δεν κάνουν καμία αναφορά στην πραγματική ιστορία σε αντίστοιχα γεγονότα. Είναι χαρακτηριστικό ότι αν διαβάσετε την ελληνική ιστορία την περίοδο 1821-1827 και την αντίστοιχη τούρκικη για την ίδια περίοδο, θα νομίζετε ότι αναφέρονται σε τελείως διαφορετικά κράτη και γεγονότα.
Είναι τεράστιο λάθος να μην λέμε την αλήθεια, να την αποσιωπούμε, αποφεύγοντας την με πρόσχημα ίσως εθνικούς λόγους, ή για την μη αναμόχλευση παθών. Όμως είναι λάθος, είναι ολιγωρία να μην διορθώνουμε τα λάθη λέγοντας την αλήθεια.


Η ιστορία πρέπει να αντιμετωπίζεται με ειλικρίνεια και ρεαλισμό και πάνω από όλα θάρρος και ας μη μας βολεύει. Είναι ένα διδακτικό κομμάτι του Έθνους.
Εμείς οι Έλληνες δικαιούμαστε να γνωρίζουμε την αλήθεια, διότι τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά, ίσως και καλύτερα.
Αν γνωρίζαμε την πραγματική ιστορία ίσως να μην μισούσαμε τόσο τους Τούρκους και να αγαπούσαμε τόσο Βυζαντινούς, όπως και να αναθεωρούσαμε τη φράση: «Οι φίλοι μας οι Ρώσοι και οι κακοί Αμερικάνοι». 
Για να μην εισέλθουμε όμως σε πάρα πολύ καυτά αλλά λεπτά θέματα (ακόμα!), θα ασχοληθούμε με τα εσωτερικά μας.
Επιλέξαμε να αναφερθούμε σε δύο ελληνικά πρόσωπα (τυχαία επιλογή)
1ο Στον εθνικό μας ευεργέτη Αντρέα Συγγρό και
2ο Στον πολύ δημοφιλή ήρωα της ελληνικής επανάστασης Θεόδωρο Μακρυγιάννη.

 

1.Ο Εθνικός ευεργέτης Ανδρέας Συγγρός

 Σχεδόν όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν τον Ανδρέα Συγγρό, σαν έναν από τους εθνικούς μας ευεργέτες και στο μυαλό του έρχεται αμέσως το νοσοκομείο Συγγρού, η λεωφόρος Συγγρού, άντε και για τους παλαιότερους, οι φυλακές Συγγρού (στον σημερινό Ταύρο), όπως και το κτήμα Συγγρού.
Λίγοι όμως, πολύ λίγοι, γνωρίζουν ότι ο Ανδρέας Συγγρός είναι συνδεδεμένος με μία από τις μεγαλύτερες απάτες από συστάσεως Ελληνικού κράτους, που είχε ως αποτέλεσμα την χρεωκοπία χιλιάδων Ελλήνων και επιχειρήσεων, την πτώχευση και εξαθλίωση χιλιάδων Ελλήνων μικροαστών και αγροτών και οδήγησε παρά πολλούς Έλληνες στην αυτοκτονία μετά την ολοκληρωτική πτώχευσή τους.
Δεν θα πούμε πολλά για το βιογραφικό του Χιώτη Ανδρέα Τσίγκρου, που το άλλαξε σε Συγγρός (το μάρκετινγκ της εποχής εκείνης), πλέον του ότι ήταν ένας δαιμόνιος τραπεζίτης που δάνειζε ως και στον Σουλτάνο.
Η υπόθεση σε πολύ συντομία έχει ως εξής:
Υπήρχε εκεί γύρω στο 1873 μία σοβαρή διαμάχη μεταξύ της Γαλλικής εταιρείας Λαυρίου που εκμεταλλευόταν τα μεταλλεία Λαυρίου και της Ελληνικής Κυβέρνησης του Κουμουνδούρου, σε ότι αφορούσε την εκμετάλλευση των εκβολάδων των υπολειμμάτων του μεταλλεύματος, το οποίο με τα τότε σύγχρονα μέσα ήταν αξιοποιήσιμα. Η κάθε πλευρά τα διεκδικούσε σε σημείο, που είχε επέμβει και η Γαλλική και Ιταλική Κυβέρνηση. Μέσα στο αδιέξοδο ο Συγγρός έκανε αυτό που ονομάσθηκε «Κόλπο γκρόσο» = μεγάλο κόλπο: Αγόρασε τα μεταλλεία, αφήνοντας και ένα μικρό μερίδιο στην Γαλλική εταιρεία, πληρώνοντας μάλιστα περισσότερο από την αντικειμενική αξία.
Έντεχνα άρχισε να διαδίδεται ότι τα απόβλητα ήταν αληθινό χρυσορυχείο (περιείχαν χρυσό), οπότε 
Αγρότες πουλούσαν τα χωράφια τους για να πάρουν μετοχές, 
Κτηνοτρόφοι τα κοπάδια τους, 
Μικροαστοί τα σπίτια τους ή τα υποθήκευαν, 
Επιχειρήσεις τον τζίρο τους, ακόμα και ο βασιλιάς πήρε μετοχές.
Επειδή τότε δεν υπήρχαν χρηματιστήρια, οι δοσοληψίες γίνονταν σε ένα καφενείο της Ομόνοιας που λεγόταν «Ωραία Ελλάς».
Κάποια στιγμή ο Συγγρός και οι δικοί του πούλησαν όλες τις μετοχές και στην συνέχεια έσκασε η φούσκα, γιατί περί φούσκας επρόκειτο, και οι μετοχές έγιναν άχρηστα χαρτάκια (περίοδος 1873-1875).
Τα αποτελέσματα όπως προαναφέραμε ήταν δραματικά για τον ελληνικό λαό.
Σημ. Δυστυχώς το πάθημα δεν έγινε μάθημα για του Έλληνες, που έπεσαν πάλι θύματα της φούσκας του χρηματιστηρίου στις αρχές του 21ου αιώνα.
Το τι έσυραν τότε στον Ανδρέα Συγγρό δεν λέγεται:
Ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος τον αποκάλεσε μηχανορράφο και επιδέξιο πολιτικάντη.
Ο τύπος της εποχής τον αποκάλεσε λωποδύτη-φιλάνθρωπο, χρυσοκάνθαρο, Λαυριοφάγο και πάει λέγοντας.
Ακόμα και ο Εμμανουήλ Ροΐδης χρησιμοποίησε βαριές εκφράσεις εναντίον του, γιατί και αυτός προσωπικά έχασε την περιουσία του.
Αργότερα, ο συγγραφέας Τάσος Βουρνάς έγραψε ότι έγινε εθνικός ευεργέτης για να εξαγοράσει τις αμαρτίες του.
Πράγματι ο Συγγρός, ο οποίος δεν είχε παιδιά πλην ενός νόθου, αργότερα επιδόθηκε σε ευεργεσίες και έργα όπως:
Δημοτικό Σχολείο στην Σκιάθο.
Τις φυλακές Συγγρού.
Το Δημοτικό Θέατρο Αθηνών.
Το παλιό αρχαιολογικό μουσείο της Ολυμπίας.
Το αρχαιολογικό μουσείο των Δελφών.
Την αριστερή πτέρυγα του νοσοκομείου Ευαγγελισμός.
Επίσης έκανα χρηματικές δωρεές:
Στο νησί του Χίο, μετά από σεισμό.
Στην Θεσσαλονίκη, μετά από πυρκαϊά.
Στο Ωδείο Αθηνών.
Στο Πατριαρχείο.
Στο ιδιαίτερο του χωριό Λιθί στη Χίο.

Αλλά και μετά τον θάνατό του η σύζυγός του Ιφιγένεια Μαυροκορδάτου συνέχισε το φιλανθρωπικό τους έργο και χορήγησε μεγάλα ποσά στα:
Πτωχοκομείο Αθηνών
Ωδείο Αθηνών
Δημοτικό Νοσοκομείο
Κτίριο Μετοχικού Ταμείου Στρατού.
Τέλος, η Ιφιγένεια Μαυροκορδάτου μετά τον θάνατό της:
Δώρισε στο κράτος το κτήμα Συγγρού.
Δώρισε το Μέγαρο Ανδρέα Συγγρού.
Έκτισε το Νοσοκομείο Συγγρού
Κατασκεύασε την Λεωφόρο Συγγρού.
Πράγματι, στο όνομα Ανδρέας Συγγρός έγιναν πάρα πολλά έργα, ώστε να δικαιούται του χαρακτηρισμού Μέγας Ευεργέτης. Αλλά πιστεύουμε ότι όλα αυτά δεν εξισορροπούν την δυστυχία και καταστροφή που έφερε σε χιλιάδες Έλληνες με την φούσκα των Λαυρεωτικών.
Τουλάχιστον ας γνωρίζουμε και τις δύο όψεις του νομίσματος.

2.Ο ήρωας της επανάστασης του 1821
 Ιωάννης Τριανταφύλλου (Μακρυγιάννης)

Ο «ήρωας» της επανάστασης Μακρυγιάννης έχει μείνει γνωστός για τα Απομνημονεύματά του, τα οποία πράγματι συγκαταλέγονται στα καλύτερα πεζογραφήματα του 19ου αιώνα μαζί με αυτά του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.
Εντούτοις η στρατιωτική του σταδιοδρομία καθώς και η ιδιωτική ζωή του δεν ανταποκρίνονται στην υστεροφημία του σαν Συγγραφέα και Φιλέλληνα.
Σύμφωνα λοιπόν με επίσημα στοιχεία, υπογεγραμμένα από τους καθηγητές Νίκο Θεοτοκά και Θάνο Βερέλη ο Μακρυγιάννης ήταν:
1. Καταπατητής.
2. Οικοπεδοφάγος, δήθεν έναντι οφειλών προς αυτόν για την επαναστατική του δράση.
3. Τοκογλύφος.
4. Σε διαρκή ρήξη με τους συναγωνιστές του για τη διανομή του κλήρου.
5. Είχε δικά του προσωπικά κριτήρια περί δικαίου και άδικου.
6. Ήταν θρησκόληπτος και παράφρων.
7. Φιλοχρήματος.
8. Και βέβαια ήταν και φανατικός φιλέλληνας.


Ως προς την στρατιωτική του δράση κατά τη διάρκεια του αγώνα:
(α) Ήταν δευτεραγωνιστής. Ποτέ στην πρώτη γραμμή του πυρός.
(β) Ήταν μισθοφόρος-αρματολός και εισέπραττε το λεγόμενο «μισθοσιτηρέσιο».
(γ) Ήταν δηλωμένος εχθρός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Α’ Ελληνική Εθνική Συνέλευση, σε κάποια φάση που διακυβεύονταν πιθανώς τα συμφέροντά του είπε:
«Αν είναι να μείνουμε εμείς νηστικοί, ας πάει στο διάβολο η ελευθερία».
Πόσο αλήθεια διαφορά από τους ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας που πέθαναν πάμπτωχοι!.
Στην μεταπεπαναστατική του δραστηριότητα έκανε πολύ κακές επιλογές:
1η Διορίζεται από τον Καποδίστρια Γενικός Αρχηγός του Στρατού. Στη συνέχεια παρασυρμένος από τον άλλο «αχρείο» ήρωα Κωλέττη (πρωτομάστορα του Ρουσφετιού), ότι δήθεν ο Καποδίστριας θα κάνει κράτος μόνο την Πελοπόννησο, κάνει πραξικόπημα εναντίον του. Συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Αλλά, μετά την δολοφονία του Καποδίστρια ελευθερώνεται.
2η Το 1840 προβιβάζεται σε συνταγματάρχης. Το 1845 αλλάζει στρατόπεδο. Φεύγει από τον Κωλέττη και συμπράττει με τον άλλο «ήρωα» Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.


3η Δείχνει νομιμοφροσύνη στον βασιλιά Όθωνα. Αλλά μετά από σοβαρή διαφωνία μαζί του για το θέμα των ετεροχθόνων και για την απαλλοτρίωση των κτημάτων τους (πάλι η οικοπεδοφαγία), κάνει κίνημα εναντίον του, συλλαμβάνεται και καταδικάζεται εκ νέου σε θάνατο.
Δεν εκτελείται τελικά.
Το 1852 η ψυχική του υγεία δείχνει πολύ κλονισμένη. Πάσχει από μονομανία. Μπερδεύει την ομιλία του και παθαίνει κρίσεις επιληψίας.
Σύμφωνα με τους γιατρούς όλα οφείλονται σε παλαιά τραύματα και μετατραυματικά σοκ. Ας μην ξεχνάμε ότι καταδικάστηκε και 2 φορές σε θάνατο και την γλύτωσε συμπτωματικά.
Συμπεράσματα.
Ο Μακρυγιάννης είναι τελικά μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα.
Είχε θετικά αλλά και αρνητικά στοιχεία στο βιογραφικό του αν και τελικά η εθνική ιστορία πρόβαλλε μόνο τα θετικά του στοιχεία.
Ο Έλληνας,  ο κάθε Έλληνας, δικαιούται να γνωρίζει και την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ιστορία και τότε αυτός, και μόνο αυτός, θα κάνει τις επιλογές του.


Επίλογος

Με την ευκαιρία συμπλήρωσης 200 ετών από την έναρξη του αγώνα για την ανεξαρτησία των Ελλήνων, που ευτυχώς για εμάς είχε αίσιο τέλος, είναι μία πολύ καλή ευκαιρία να μάθουμε καλύτερα σαν λαός ποιοι είμαστε!.
Κατά τη διάρκεια των 6 ετών που διήρκησε η επανάσταση, εκτός από τους ηρωισμούς και τα παραδείγματα μεγαλοσύνης, είχαμε διχασμούς, εμφύλιες συγκρούσεις, φατριασμούς, νεποτισμούς, προδοσίες και διαφθορά. Με το πέρασμα του χρόνου αυτά ξεχάσθηκαν. Όμως πέρασαν μεν 200 χρόνια, αλλά αυτές οι συμπεριφορές επαναλαμβάνονται κατά καιρούς, σαν να είναι χαραγμένες στο DNA του λαού μας.
Ας δούμε τα 200 χρόνια σαν ορόσημο και ας αρχίσουμε να μαθαίνουμε την ιστορία μας ψύχραιμα, χωρίς περιττούς εθνικούς εξωραϊσμούς. Δυστυχώς ένας λαός που δεν μαθαίνει ακέραιη και ατόφια την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να ζει ξανά και ξανά τα ίδια αρνητικά βιώματα, που είναι πραγματικά μία τροχοπέδη στην προσπάθειά μας να ξαναχτίσουμε έναν ελληνισμό που να ανταγωνίζεται τον ελληνισμό για τον οποίο μας θαυμάζουν οι ξένοι. Την κλασική Ελλάδα!.

Βιβλιογραφία – Πηγές - Βοηθήματα

1. «Απομνημονεύματα του Συγγρού», επιμέλεια Δ. Βικέλα και Γ. Δροσίνη. Αθήνα 1908.
2. «Ιστορία της Νεώτερης και Σύγχρονης Ελλάδας» του Τάσου Βουρνά. Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ 1997.
3. «Αφιέρωμα στους Εθνικούς Ευεργέτες». Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 02.05.2012.
4. «Τα Λαυρεωτικά και η χρεωκοπία του 1893» του Τάσου Βουρνά. Σελίδα 111.
5. «Η πρώτη μετοχή φούσκα με τα μάτια του Συγγρού». Ιστοσελίδα Capital.gr.
6. «Ανδρέας Συγγρός: Κορυφαία φυσιογνωμία της φιλανθρωπίας» του Νίκου Κουϊρουκίδη.
7. «Απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη». Βλαχογιάννης Τόμος Α’. Ελληνικά Γράμματα 1907.
8. «Αργολική αρχειακή βιβλιοθήκη Ιστορίας και Πολιτισμού».
9. «Ένας Έλληνας-Μακρυγιάννης» του Γιώργου Σεφέρη. Δοκιμές Α’ Εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ.
10. «Τετράδα ημερολογίου» του Γιώργου Θεοτοκά. Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ.
11. «Ενθυμήματα Στρατιωτικά» του Ν. Κασομούλη. Τόμος Β’ σελ. 503-504. 1998.
12. «Απολογία ενός Ανθέλληνα» του Νίκου Δήμου. Εκδόσεις Opera 1997.
13. «Αργός το πολυδίψιον» του Οδυσσέα Κουμαδουράκη. Εκδόσεις ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΑΡΓΟΣ 2007.
14. «Μακρυγιάννης-Διγλωσσία-Θρησκοληψία» του Κώστα Βαλέτα. ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ 2010.
15. «Μακρυγιάννης-Ένα ανατρεπτικό βιβλίο» του Δρ. Γιάννη Βασιλακάκου. ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ 2011.

 

 

© 2014, Εξωραϊστικός Σύλλογος Tσονίμας Λαυρεωτικής - Το Ανεμούριο